قصيده بهاريه انتظار

آمد بهـــــار و بــــوستان شد رشك فردوس بـــرين          گلهـــــا شكفتــــــه در چمن، چون روى يار نازنين

گسترده، بــــــاد جانفــــزا، فرش زمرّد بى شُمــر            افشـــــــــانده، ابـــــر پرعطا بيرون ز حد، دُرِّ ثمين

از ارغـــــــــوان و ياسمن، طرف چمن شد پرنيــان            وَز اُقحـــــــــوان و نسترن، سطح دَمَن ديباى چين

از لادن و ميمـــــون رسد، هر لحظه بوى جانفـــزا            وَز ســـــــورى و نعمان وزد، هر دم شميم عنبرين

از سنبل و نرگس، جهــــان باشد به مانند جنــان            وز ســـــوسن و نسرين، زمين چون روضه خُلدبرين

از فرط لاله، بـــــــــــوستان گشتـــه به از بـاغ اِرَم            وز فيض ژالــــــــه، گلسِتان رشك نگارستان چين

از قمرى و كبك و هــــــزار، آيــــــد نواى ارغنـــون            وز سيــــــره و كــــوكـــو و سار، آواز چنگ راستين

از شـــــارك و تــوكا رسد، هر لحظه صوتى دلـربا            وز بـــــــــــوالمليح و فاخته، هر دم نوايى دلنشين

بر شاخ باشد زند خوان، هر شام چون رامشگران            ورشـــــان به سان موبدان، هر صبح با صوت حزين

يك ســـو نــواى بلبلان، يك سو گل و ريحان و بان           يك سو نسيم خوش وزان، يك سو روان ماء معين

شد مــــوسم عيش و طرب، بگذشت هنگام كرب           جــــــــــــام مى گلگون طلب، از گلعذارى مه جبين

قدّش چـــو سرو بـــوستان، خدّش به رنگ ارغوان            بويش چو بوى ضيمران، جسمش چو برگ ياسمين

چشمش چـــو چشم آهـــوان، ابروش مانند كمان           آب بقــــــــايش در دهـــــــان، مهرش هويدا از جبين

رويش چـــو روز وصل او، گيتــــى فــــروز و دلگشا           مويش چو شـــــــام هجر من، آشفته و پرتاب و چين

با اينچنين زيبـــــا صنم، بايد به بستـــــــان زد قدم          جان فارغ از هر رنج و غم، دل خالى از هر مهر و كين

خــــــاصه كنون كاندر جهان، گرديده مولودى عيان           كـــــز بهــــــــر ذات پا ك آن، شد امتـــزاج ماء و طين

از بهـــــــر تكــــــــريمش ميان، بربستـه خيل انبيا            از بهــــــر تعظيمش كمــــــر، خم كرده چرخ هفتمين

مهدى امــــــام منتظـــــــر، نــــو بــــاوه خيرالبشر           خلق دو عالـــــم سر به سر، بر خوان احسانش، نگين

مهــــــر از ضيائش ذرّه اى، بـدر از عطايش بدره‏اى           دريا ز جودش قطره اى، گردون زِ كشتش خوشه چين

مــــــرآت ذات كبـــــــريــــــــا، مشكــــــوة انوار هدا          منظـــــــور بعث انبيــــــــا، مقصــــــــود خلـق عالمين

امرش قضا، حكمش قدر، حُبّش جنان، بغضش سقر         خـــــــاك رهش، زيبــــــــــد اگر بر طُرّه سايد حورِعين

داننـــد قـــــــرآن سر به سر، بابى ز مدحش مختصر          اصحــــــــاب علــــــــم و معرفت، ارباب ايمان و يقين

سلطان دين، شـــــــاه زَمَـــن، مالك رقاب مرد و زن          دارد به امـــــــرِ ذوالمِنَن، روى زميـــــن زيــــــــر نگين

ذاتش بـــــه امـــــــر دادگــــر، شد منبع فيض بشر            خيــــــل ملايـــــك سر به سر، در بند الطافش رهين

حبّش، سفينــــه نـــــــوح آمد در مَثـــــَل، ليكن اگر           مهـــــــرش نبــــــــودى نوح را، مى بود با طوفان قرين

گــــــر نــــه وجود اقدسش، ظاهر شدى اندر جهان           كامــــــــل نگشتـــــى دين حق، ز امروز تا روز پسين

ايــــــزد به نــــــــامش زد رقم، منشور ختم الاوصيا           چـــــــــونانكه جـــــدّ امجدش، گرديد ختم المرسلين

نـــــــوح و خليل و بــــوالبشر، ادريس و داوود و پسر           از ابــــــر فيضش مُستمـــِد، از كان علمش مستعين

مــــــوسى به كف دارد عصـــا، دربانى‏اش را منتظر            آمـــــــاده بهـــــــر اقتدا، عيســــى به چرخ چارمين

اى خســــرو گـــــــردون فَرَم، لختى نظر كن از كَرَم            كفّــــــــار مستولـــــــى نگر، اسلام مستضعف ببين

نـــــامـــــــوس ايمــــان در خطر، از حيله لامذهبان             خـــــــــون مسلمــــانان هدر، از حمله اعـــــداء دين

ظاهــــــر شــود آن شه اگر، شمشير حيدر بر كمر             دستـــــــار پيغمبر بـــــه سر، دست خـــدا در آستين

ديـــــــّارى از اين ملحــــــدان، باقى نماند در جهان             ايمـــــن شــــــــود روى زمين، از جور و ظلم ظالمين

من گـــر چـــــــه از فرط گنه شرمنده و زارم؛ ولى              شــــــادم كــــه خاكم كرده حق، با آب مهر تو عجين

خــــاصه كنون كز فيض حق، مدحت سرودم آنچنان             كــــــــز خامـــــــــه ريزد بر ورق، جاى مركّب انگبين

تا چنگـــــل شـــــــــــاهين كند، صيد كبوتر در هوا              تا گـــــــرگ باشد در زميـن، بر گوسفندانْ خشمگين

بـــــــــر روى احبابت شـــــــود، مفتـــوح ابواب ظفر             بـــــر جــــــــان اعدايت رسد، هر دم بلاى سهمگين

تا بــــــــــــاد نــــوروزى وزد، هر ساله اندر بوستان             تا ز ابــــــر آذارى دمــــــــد، ريحـــــان و گل اندر زمين

بــــــــر دشمنان دولتت، هر فصل باشد چون خزان              بــــــــر دوستانت هـــــــر مهى، بادا چو ماه فرودين

عــــــالم شود از مقدمش، خالى ز جهل، از علم پر             چـــــــون شهر قم، از مقــــدم شيخ اجل، مير مهين

ابـــــــــــر عطا، فيض عميم، بحر سخى، كنز نعيم              كـــــــــان كَرَم "عبدالكريم" پشت و پنـــــاه مسلمين

گنجينــــــه علم سَلَف، سرچشمــــــه فضل خلف              دادش خداوند از شرف، بر كف زمـــــــــام شرع و دين

در ســـــــــايه اش گرد آمده، اعلام دين از هر بلد               بـــــــــر ســــــاحتش آورده رو، طلّاب از هر سرزمين

يا رب به عمـــــر و عزتش، افزاى و جاه و حرمتش               كـــــــاحيا كند از همــــــــــّتش، آيين خيرالمرسلين

اى حضرت صاحب زمان ، اى پادشاه انس و جان                 لطفـــــــــــــى نما بر شيعيان، تاييد كن دين مبين!

تـــــــــــوفيق تحصيلم عطا فــــرما و زهد بى ريا                  تا گـــــــــــــــــردم از لطف خدا، از عالِمين عاملين