جام چشم

تـــــاراج كـــــــــرد روى گلش، هستى مرا              افزود چشم مى‏زده‏اش، مستى مرا

افــــــــــروخت آتشى به روانم، ز غمزه‏اش             بـــــر باد داد سركشـى و پستى مرا

افشاند زلف خم خم و چين چين خويش را             خم كــــرد قامت مــن و تردستى مرا

آن دم كـــه با صراحى مى، سوى من دويد            بر كند هستــى من و سرمستى مرا