بلاى هجران

هيچ دانى كه ز هجران تو حالم چون شد؟        جگــرم، خون  و دلم، خون و سرشكم، خون شد

لب شيــــــرين تو اى مى‏زده، فرهادم كرد         جــــانم از هر دو جهان، رسته شد و مجنون شد

تار و پـــودم به هوا رفت و توانم بگسست         تــــــا به تار ســــــر زلف تــــــــو، دلم مفتون شد