|
سبوى
عاشقان بــــــرخيز
مطربا، كه طرب آرزوى ماست
چشم خــــرابِ يارِ
وفــــــــــادار سوى ماست ديـــــوانگى
عاشق خوبان، ز باده است
مستى عاشقـــــــــان خدا، از
سبوى ماست مـــــــــــــا
عاشقان، ز قله كـوه هدايتيم
روح
الامين به "سدره" پى جستجوى ماست گلشن
كنيد ميكــــــــــده را، اى قلندران
طيـــــــــر بهشت مــىزده در گفتگوى
ماست با
مطربان بگــــــو كه طـــرب را فزون كنند
دســـت گــــداى صومعه بالا به سوى
ماست ســــاقى،
بـــــريز باده گلگون به جام من
اين
خُـــــــمِّ پــــــر ز مى، سببِ آبروى
ماست بـــــــاد
بهــــــــــار پــرده رخسار او گشود
ســـــرخىّ گــــــــل ز دلبر آشفته
روى ماست اى
پــــــردگى كه جلوه ات از عرش بگذرد
مهــــــر رُخــــت عجين به
بُن موى موى ماست |