|
مبتلاى
دوست بــــــــــاد
صبا، گذر كنى ار در سراى دوست
بر
گو كه: دوست سر ننهد جز به پاى دوست مــــــن
ســــــر نمى نهم، مگر اندر قدوم يار
مـــن
جان نمى دهم، مگر اندر هواى دوست كـــــــــردى
دل مــــــــرا ز فراق رُخت، كباب
انصافْ
خـــود بده كه بُوَد اين سزاى دوست؟ مجنــــون
اسير عشق شد؛ امّا چو من نشد
اى
كـاش كس چو من نشود مبتلاى دوست
|