دل خواب

چشم تو و خورشيد جهانتاب كجا؟    ياد رخ دلــــــــدار و دل خواب كجا؟

با اين تن خاكى، ملكوتى نشوى      اى دوست تراب و ربّ الاَرباب كجا؟

 

درِ وصل

اى دوست، ببين حال دل زار مرا       ويـن جانِ بلا ديده بيمار مرا

تا كى درِ وصلِ خود به رويم بندى؟     جانا، مپسند ديگر آزار مرا

 

طفل طريق

  اى پيـــرطـــــــــريق، دستگيرى فرما!      طفليم در اين طريق پيرى فرما

فرسوده شديم و ره به جايى نرسيد       يارا، تو درين راه اميرى فــــرما!

 

باده اَلَست

هشيارى من بگير و مستم بنما             سر مست ز بـــــــاده الستم بنما

بر نيستيم فزون كن، از راه كَرم              در ديده خود هر آنچه هستم، بنما

 

هيهات

 فاطى تو و ره به كوى دلبر؟ هيهات!          نظّاره گرىِّ روى دلبــــــر؟ هيهات!

اين راه، رهى نيست كه پيمايى تو          جبريل در آن فكنده شهپر، هيهات!

 

جمهورى اسلامى

جمهورى اسلامى ما جـــــاويد است          دشمن ز حيات خويشتن، نوميد است

آن روز كه عالم ز ستمگر خالى است         ما را و همه ستمكشان را عيد اس

 

فرياد

از درد دلم، بجز تو كى با خبر است؟          يا با من ديوانه كه در بام و در است؟

طغيان درون را به كه بتوانـــم گفت؟           فرياد نهان را به دل كى اثر است؟

چراغ فطرت

فاطى كه به قول خويش، اهل نظر است      در فلسفه كوششش بسى بيشتر است

باشد كه به خــــــود آيد و بيـــــدار شود        دانـــــد كه چـــراغ فطرتش در خطر است

 

فرياد ز من

اى پير، هواى خانقاهم هوس است            طاعت نكند سود، گناهم هوس است

ياران همه سوى كعبه، كردند رحيل             فرياد ز من، گناهگاهم هوس است!

 

جمهورى ما

  جمهورى ما نشانگر اسلام است                افكارِ پـــليدِ فتنه جـــويان، خـــام است

ملّت به ره خويش جلو مى‏تازد                  صدام به دست خويش در صد دام است

 

ما عرفناكَ

فاطى كه ز من نامه عرفانى خواست         از مورچه‏اى، تخت سليمانى خواست

گــــويى نشنيده ما عرفناك از آنك          جبريل از او نفخه رحمــــانى خواست

 

تشنه پاسخ

اى دوست، هر آنچه هست، نورِ رُخ تو است       فرياد رس ِ دل، نظرِ فرّخ تو است

طى شد شب هجر (قدر) و مطلع فجر نشد       يارا! دل مرده، تشنه پاسخ تو است

 

پرچم

اين عيد سعيد، عيد حزب اللّه است        دشمن زشكست خويشتن، آگاه است

چــــون پرچم جمهورى اسلامى ما          جــــــاويـــــد به اسمِ اعظمِ اللّه است

 

دُرّ يتيم

فاطى كه به نور فطرت، آراسته است        از قيد حجاب عقل، پيراسته است

گويى كه ز بحر نور سلطانى و صدر       اين دُرّ يتيم پاك برخاسته است

طوطى وار

فاطى كه به دانشكده ره يافته است          الفاظى چند را به هم بافته است

گويى كه به يك دو جمله طوطى وار           سوداگرِ ذاتِ پاكِ نايافته است

 

 

مهمان

هر ذرّه در اين مزرعه، مهمان تو هست        هر ريش دلى بحق، پريشان تو هست

كس را نتوان يافت كه جوياى تو نيست        جوينده هر چه هست، خواهان تو هست

 

ايمان

آن را كه زمين و آسمانش جا نيست             بر عرش برين و كرسى‏اش ماوا  نيست

اندر دل عاشقش بگنجد، اى دوست             ايمان است اين و غير از اين معنا نيست

خرداد 1363

 

عشق

آن دل كه به ياد تو نباشد، دل نيست               قلبى كه به عشقت نتپد جز گِل نيست

                                                    آن كس كه ندارد به سر كوى تو، راه                   از زندگى بى ثمرش حاصل نيست

 

شيرين

  در محفل دوستان، بجــز ياد تو نيست              آزاده نــــــــباشد آنـــــكه آزاد تــــو نيست

شيرين لب و شيرين خط و شيرين گفتار         آن كيست كه با اين همه، فرهاد تو نيست؟

 

افسوس

افسوس كه عمر در بطالت بگذشت                 با بارِ گنه، بدونِ طاعت بگذشت

فــــــــــردا كه به صحنه مجازات روم                   گويند كه هنگام ندامت بگذشت

 

گمان

  افسوس كه ايّام جــــوانى بگذشت           حالى نشد و جهان فــانى بگذشت

مطلوب همه جهانْ نهان است، هنوز         ديدى همه عمر در گمانى بگذشت؟

 

هستىِ دوست

  جز هستىِ دوست در جهـــــــان، نتوان يافت         در نيست نشانه‏اى ز جان نتوان يافت

در خانه اگر كس است، يك حرف بس است       در كوْن و مـــكان به غير آن نتوان يافت

 

 

نتوان يافت

با فلسفه، ره به سوى او نتـــــوان يافت               با چشم عليل، كوى او نتوان يافت

اين فلسفه را بِهِل كه بى شهپر عشق                اشراقِ جميلِ روىِ او نتــوان يافت

 

طريق

فاطى كه طريق ملكوتى سپرَد                خواهد ز مقام جبروتى گذرَد

نابينايى است كو ز چاه ناسوت                بى راهنما به سوى لاهوت روَد

 

فنا

صوفى، به ره عشق، صفا بايد كرد        عهدى كه نموده‏اى، وفا بايد كرد

تا خويشتنى، به وصل جانان نرسى       خود را به ره دوست، فنا بايد كرد

 

حذر

فاطى، به‏سوى دوست سفر بايد كرد       از خويشتنِ خـــويش گذر بايـــــد كرد

هر معرفتى كـــه بوىِ هستىِ تو داد         ديوى است به ره، از آن حذر بايد كرد

 

سفر

 از هستى خويشتن، گذر بايد كرد         زين ديو لعين، صرف نظر بايد كرد

گــــــر طالب ديــــدار رخ محبوبى           از منـــــزل بيگانه سفر بايد كرد

 

حجاب اكبر

فاطى كه به علم فلسفه مى‏نازد         بر علــــــم دگـــر به آشكارا تازد

ترسم كه در اين حجاب اكبر، آخر          غافل شود و هستى خود را بازد

 

راه

 فصلى بگشا كه وصف رويت باشد          آغــــازگر طُـــــرّه مــويـــــــت باشد

طومــار علوم و فلسفه درهم پيچ             يارا، نظرى كه ره به سويت باشد

 

 

      نشان

  فاطــــى گُل بوستان احمـــــــد باشد          فرزنــــد دلارام محمّد باشد

گفتار من از نشانِ سلطانى و صدر        در جبهه سعد او مويّد باشد

 

عيد

اين عيد سعيد، عيد اسعد باشد           ملّت به پنـاه لطف احمد باشد

بر پرچم جمهورى اسلامـــى ما             تمثال مبارك محمّد(ص) باشد

 

عارف

  آن كس كه به زعم خويش، عارف باشد       غـــــــوّاص به درياى معارف باشد

روزى اگــــــــــــر از حجاب آزاد شــــــود       بيند كه به لاك خويش واقف باشد

 

قبله

ابـــــــــروى تو قبله نمازم باشد          يــــــــاد تو گره‏گشاى رازم باشد

از هر دو جهان، برفكنم روى نياز         گر گوشه چشمت به نيازم باشد

 

پريشان

تا تكيه‏گهت عصاىِ برهان باشد          تا ديدگهت كتابِ عــــرفان باشد

در هجر جمال دوست تا آخرِ عمر         قلب تو دگرگون و پريشان باشد

 

رها بايد شد

  از هستــــــــــــىِ خويشتن، رها بايد شد        از ديو خودىّ خود، جدا بايد شد

آن كس كه به شيطان درون سرگرم است       كى راهى راه انبيا خواهد شد؟

 

جلوه حق

موسى نشده، كليم كى خواهى شد؟     در طور رهش، مقيم كى خواهى شد؟

تا جلــــــــــوه حق، تو را ز خود نرهاند       با يار ازل، نديــــــــم كى خواهى شد؟

 

 

فلسفه

فاطى كه فنون فلسفه مى‏خواند         از فلسفه فا و لام و سين مى‏داند

اميّد مـــن آن است كه با نورِخدا          خـــــــــود را ز حجاب فلسفــــــه برهاند

 

حجاب

آنان كه به علم فلسفه مى‏نازند            بر علم دگــــــــــر به آشكارا تازند

ترسم كه در اين حجاب اكبر، آخر           سرگرم شوند و خويشتن را بازند

 

جفا

  فــــــــولاد دلى كه آه، نرمش نكند          يا ناله دلسوخته گرمش نكند

طوقى ز جفا فكنده بر گردن خويش         آزار دلم، دچــار شرمش نكند

 

لَن تَرانى

تا جلوه او جبـــــــال را دَك نكند         تا صَعْق، تو را ز خويش مُندَك نكند

پيوسته خطاب لَن تَرانى شنوى         فانى شو تا خود از تو منفك نكند

 

همراز

آن شب كه همه ميكده ها باز شوند         يارانِ خــــرابات هـــــم آواز شوند

فــــــــارغ ز رقيب، در كنـــــارِ محبوب          طومار فراق بسته، همراز شوند

 

ثناى حق

ذرّات جهان، ثناى حق مى‏گويند               تسبيح كنان، لقاى او مى‏جويند

ما كـوردلان خامششان پنداريم                 با ذكر فصيح راه او مــــى پويند

 

سوى او

ذرّات وجود، عاشق روى وى‏اند           با فطرت خويشتن، ثناجوى وى‏اند

ناخواسته و خواسته دلها همگى          ر جا كه نظر كنند، در سوى وى‏اند

 

 

 

بيراهه

علمى كه جز اصطلاح و الفاظ نبود                 تيــــــــرگى و حجاب، چيزى نفزود

هر چند تو حكمت الهى خوانيش                    راهى به سوى كعبه عاشق ننمود

 

فروغ رخ

  آن كس كه رخش نديد، خفــــــاش بُوَد                خورشيدْ، فروغ رخ زيباش بُوَد

سرّ است و هــر آنچه هست اندر دو جهان        از جلوه نورِ روى او فاش بُوَد

 

پند

تا دوست بُوَد، تو را گزندى نَبُود             تا اوست، غبارِ چون و چندى نَبُود

بگذار هر آنچه هست و او را بگزين          نيكوتر از اين دو حرف، پندى نَبُود

 

قرار

جز ياد تو در دلم قرارى نَبُود                 اى دوست، بجز تو غمگسارى نَبُود

ديوانه شدم، ز عقل بيزار شدم             خواهان تو را به عقل، كارى نَبُود

 

بُت

با چشم منى، جمال او نتوان ديد                   با گوش تويى، نغمه او كس نشنيد

اين ما و تويى، مايه كورى و كرى است            اين بت بشكن تا شَوَدَت دوست پديد

 

آن كيست؟

آن كيست كه روى تو به هر كوى نديد؟              آواى تو در هر در و منزل نشنيد؟

كو آنكه سخن ز هركه گفت، از تو نگفت؟           آن كيست كه از مى وصالت نچشيد؟

 

راه معرفت

  آن كس كه ره معرفت اللّه پويد              پيوسته زِ هر ذرّه، خدا مى‏جويد

تا هستىِ خويشتن فرامُش نكند          خواهد كه زِ شِرك، عطر وحدت بويد

 

بى‏قرار

  ياران، دل دردمندِ ما را نگريد        طوفانِ كُشنده بلا را نگريد

از ما دلِ بيقرار و پرشور و نوا        فارغْ، دلِ يارِ بى‏وفا را نگريد

مهجور

گر اهل نه‏اى زِ اهلِ‏حق خرده مگير                       اى مرده، چو خودْ زنده دلان مرده مگير       

برخيز ازاين خواب گران، اى مهجور            بيدار دلان، خواب گران برده مگير

 

فيض وجود

جــــــز فيض وجود او، نباشد هرگز          عكس نمود او، نباشد هرگز

مرگ است، اگر هستى ديگر بينى            بودى جز بود او، نباشد هرگز

 

مدّعى

از صـــــــــــوفى‏ها صفـــا نديدم هرگز                زين طايفه من، وفا نديدم هرگز

زين مدّعيان كه فاش اناالحق گويند                 با خـــودبينى، فنا نديدم هرگز

 

جوينده تو

اى ياد تو روح‏بخش جان درويش            اى مهــــــــرِ جمالِ تو دواى دلِ ريش

دلها همه صيدهاى در بند تواند            جوينده توست هر كسى در هر كيش

 

عقل و عشق

اى عشق، ببار بر سرم رحمت خويش         اى عقل، مرا رها كن از زحمت خويش

از عقـــــــل بريدم و به او پيـــــوستم           شايد كشدم به لطف در خلوت خويش

 

دام دل

 افتاده به دام شمع، پروانه دل      حاشا كه رها كند غمش، خانه دل

مطرود شود  ز جرگه درويشان      ديوانه وشى كه نيست ديوانه دل

 

رسواى تو

پروانه شمــــعِ رُخِ زيبـــاى توام         دلبــــاخته قــــامت رعناى توام

آشفته‏ام از فراقت، اى دلبر حُسن    برگير حجاب من كه رسواى توام

 

غرق كمال

آن روز كــه عاشقِ جـــمالت گشتم   ديــوانــه روى بـى‏مثالــت گشتم

ديدم، نبود در دو جهان جز تو كسى   بيخود شدم و غرق كمالت گشتم

بيگانه خويش

                                                           تا روى تو را ديــــدم و ديـــوانه شدم       از هستى و هر چه هست، بيگانه شدم

بيخود شدم از خويشتن و خويشيها       تا مست، ز يك جـــرعـــه پيمـــانه شدم

 

چه كنم؟

فرهادم و سوزِ عشق شيرين دارم       امّـــــيد لقــــاء يـــــار ديـــــرين دارم

طاقت ز كفــــم رفت و ندانم چكنم       يادش همه شب در دل غمگين دارم

 

كوى دوست

گــــر بر سرِ كوى دوست، راهى دارم     در سايه لطف او، پنـــاهى دارم

غم نيست كه راه رفت و آمد باز است   طاعت اگرم نيست، گناهى دارم

 

ياد

از دست فـــــــــراقت، برِ كى داد برم؟     فرياد رس، از تو، به كه فرياد برم؟

طوفان غمت رشته هستى بگسيخت     ياد تو شود، ياد خود از يـــــاد برم

 

از دست تو

از دست تو در پيش كه فرياد برم؟    از دادستان همچو تويى داد برم؟

گر لطف كنى، نــــــوازيم با نظرى     صاحب نظـران را همه از ياد برم

 

آن روز

آن روز كه ره به‏سوى ميخانه برم   ياران همه را به دلق و مسند سپرم

طومار حكيــم و فيلسوف و عارف   فــــريـــاد كشان و پـاى‏كوبــان بدرم

 

مدد نما

  اى دوست، مدد نما كه سيرى بكنم   طاعت به كنارى زده، خيرى بكنم

فـــــارغ ز تويى و منى و سرّ و علن    يـــارى طلبم، روى به ديرى بكنم

واله

گر بر سر كوى تو نباشم، چكنم؟    گــــر واله روى تو نباشم، چكنم؟

اى جان جهان به تار موى تو اسير   گر بسته موى تو نباشم، چكنم؟

گناه

تا چند ز دست خويش، فرياد كنم؟   از كـــرده خــــود كجا روم داد كنم؟

طـــــاعات مــــرا گناه بايد شمرى    پس از گنه خويش چسان ياد كنم؟

 

قطره

من پشّه‏ام، از لطف تو طاووس شوم    يك قطره‏ام، ازيم تو قاموس شوم

گــــر لطف كنى، پربگشايم چو ملك      آمــــاده پابوس شه طوس شوم

 

ياران نظرى

                                                                     ياران، نظرى كه نيك انديش شوم       بيگانه ز قيد هستىِ خويش شوم

تكبير زنـــان رو سوى محبوب كنم       از خرقه برون آيـم و درويش شوم

 

باغ زيبايى

 اى روى تو نور بخش خلوتگاهم    يـــــادِ تو فروغِ دلِ ناآگاهم

آن ســــــــرو بلند باغ زيبايى را    ديدن نتوان، با نظر كوتاهم

 

فكر راه

طاعت نتوان كرد، گناهى بكنيم     از مــدرسه رو به خانقاهى بكنيم

فــــــرياد اناالحق، رهِ منصور بود      يا رب مددى كه فكر راهى بكنيم

 

شمع محفل

اى روى تو شمع محفل بيماران     وى يــــاد تو مرهم دل بيماران

بر بستر مــــرگ ما، طبيبانه بيا       اى ديدِ تو حلّ مشكل بيماران

 

خورشيد جهان

  بيدار شو اى يار، از اين خواب گران      بنگر رخ دوست را به هر ذرّه عيان

تا خوابى، در خودىّ خود پنهانى        خورشيد جهان بُوَد ز چشم تو نهان

 

طور

اى دوست، مرا خدمت پيرى برسان        فـــــرياد رَسا، به دستگيرى برسان

طورست، هوس در اين ره دور و دراز        يارى كن و يارِ خوش‏ضميرى برسان

پناهى نرسيد

اى پير، مـــرا به خانقــــــاهى برسان      ياران همه رفتند، به راهى برسان

طاقت شدم از دست و پناهى نرسيد     فـــرياد رَســــا، پناهگاهى برسان

 

راحت دل

اى ياد تـــــــو، راحت دل درويشان      فــــرياد رسانِ مشكل درويشان

طور و شجر است و جلوه روى نگار    ياران! اين است حاصل درويشان

 

مستى

سرمست ز باده تـــو خواهــم گشتن    بى‏هوش فتاده تو خواهم گشتن

از هوش گريزانم و از مستى، مست    تا شـــاد ز داده تو خواهم گشتن

 

بيدار شو

غيــــــر ره دوست، كــــــــى توانى رفتن؟   جز مــــدحت او كجا توانى گفتن؟

هر مدح و ثنا كه مى‏كنى، مدحِ وى است   بيدار شو اى رفيق، تا كى خفتن؟

 

اسير

فخر است براى من، فقيرِ تو شدن      از خويش گسستن و اسيرِ تو شدن

طــــــــــوفان زده بلاى قهرت بودن       يكتـــا هدفِ كمـــــان و تير تو شدن

 

دور فكن

فرهـــــاد شــــــــو و تيشه بر اين كوه بزن      از عشق، به تيشه ريشه كوه بكن

طور است و جمال دوست همچون موسى     يـــاد همــــه چيز را جز او دور فكن

 

مفتون

ديوانه شو، اين عقال از پا واكن      طاووس، ز جلوه زاغ را رسوا كن

حال دلِ عقل را ز ديوانه مپرس       مفتون عقال و عقل را پيدا كن

 

جمال مطلق

فــــــــــاطى! ز علايق جهان دل بركن     از دوست شدن به اين و آن، دل بركن

يك دوست كه آن، جمال مطلق باشد     بگــــزين تو و از كون و مكان دل بركن

 

سايه

 

اى فـــرّ همــــــا، بر سر من سايه فكن      فرياد رس و وجودم از پايه فكن

طوقى كه به گردنم فكنده است، هوس      يـارا، تو به گردن فرومايه فكن

 

شادى

اى پير خرابات دل، آبــــادم كن    از بنـدگى خويشتن، آزادم كن

شادى بجز از ديدن او، رنج بود   شادى بزداى از دلم، شادم كن

 

اى پير

  اى پيــــر، بيا به حق من پيرى كن    حـالـــم دِه و ديوانه زنجيرى كن

از دانش و عقل، يار را نتوان يافت     از جهل در اين راه مددگيرى كن

 

هما

طاووس هما، سايه فكن بر سر من      يارى كن و برگشاى بال و پر من

فـــــرياد رس، از قيد خود آزادم كن        از اختر خود، نيك نمــا اختر من

 

طوفان

فاش است به نزد دوست، راز دلِ من     آشفته دلـــىّ و رنج بى‏حــــاصل من

طوفان فزاينده‏اى انــــــدر دل ماست      يا رب! ز چه خاكى بسرشتى گِل من

 

 بنما نظرى

اى شادى من، غصّه من، اى غم من    اى زخم درون من و اى مرهم من

بنمـــا نظـــــرى، به ذرّه اى بى‏مقدار     تــــا بـــر سر آفاق رود، پرچم من

 

چراغ

  اى عقده‏گشاى دلِ ديوانه من      اى نوِر رخت، چراغ كاشانه من

بــــــردار حجاب از ميان تا يابد      راهى به رخ تو چشم بيگانه من

ياد تو

اى ياد تو، مايه غم و شادى من     ســـرو قــــــد تو نهال آزادى من

بردار حجـاب از رخ و رو بگشاى       اى اصل همه خراب و آبادى من

 

راه ديوانگى

فرزانه شو و ز فرّ خود غافل شو      از علم و هنر گريز كن، جاهل شو

طى كن ره ديــوانگى و بيخردى      يا دوست بخـــواه يا برو عاقل شو

 

مجنون شو

اى مرغ چمن، از اين قفس بيرون شو     فردوس، تو را مى طلبد، مفتون شو

طــــاووسى و از ديـــار يــــار آمده اى      يادآور روى دوست شو، مجنون شو

 

معرفت

  فـــــــاطى، تو و حقِّ معرفت يعنى چه؟     دريافت ذات بى‏صفت يعنى چه؟

ناخوانده الف به يا نخواهى رَه يافت    ناكرده سلوك موهبت، يعنى چه؟

 

مراد دل

اى پيـــر، مــــــرا به خانقه منزل ده      از يـــاد رخ دوست، مراد دل ده

حاصل نشد از مدرسه، جز دورى يار    جانا مددى به عمر بى‏حاصل ده

 

مجنون

يا رب، نظـــــرى ز پاكبازانم ده      لطفى كن و ره به‏دلنوازانم ده

از مدرسه و خانقهم، باز رهان     مجنون كن و خاطرِ پريشانم ده

 

شيفتگان

اين شيفتگان كه در صراطند، همه     جوينده چشمه حياتند، همه

حق مـى‏طلبند و خود ندانند آن را       در آب به دنبال فُراتند، همه

رهروان

بــــرخيز كه رهـــــــــروان به راهند، همه      پيوسته به سوى جايگاهند، همه

آنجا كه بجز دوست، ز كس يادى نيست      افسرده دلان روى سياهند، همه

اى مهر

اى مهر، طلوع كن كه خوابيم، همه     در هجر رُخت در تب و تابيم، همه

هر برزن و بـــام از رخت روشن و ما      خفّاش وشيم و در حجابيم، همه

 

كوى غم

اى دوست، به عشق تو دچاريم، همه        در ياد رُخ تو داغداريم، همه

گـــــر دور كنــــى يـــــــا بپذيرى ما را         در كوى غم تو پايداريم، همه

 

دوست

غير از در دوست، در جهان كى يابى؟      جز او به زمين و آسمان كى يابى؟

او نـــــــــــور زمين و آسمـانها باشد          قرآن گويد، چنان نشان كى يابى؟

 

فرزانه من

از ديده عاشقان، نهان كى بودى؟      فرزانه من، جدا ز جان كى بودى؟

طوفان غمت ريشه هستى بركند       يارا، تو بريده از روان كى بودى؟

 

عيان

فارغ اگر از هر دو جهان گرديدى     از ديده اين و آن، نهان گرديدى

طومار وجود را به هم پيچيدى       يار از پس پرده‏ها عيان گرديدى

 

جام

عاشق نشدى، اگـــر كـــــه نامى دارى      ديوانه نه‏اى، اگر پيامى دارى

مستى نچشيده‏اى، اگر هوش توراست      ما را بنواز تا كه جامى دارى

 

اى عشق

  اى ديده، نگر رُخش به هر بام و درى       اى گوش، صداش بشنو از هر گذرى

اى عشــــق، بياب يار را در همه جا        اى عقــــل، ببند ديده بـــى‏خبــــرى

 

خبر

اى دوست، به روى دوست بگشاى درى      صاحب نظرا، به مستمندان، نظرى

ما بــــى‏خبرانيم ز منزلگـــــــــــه عشق        اى با خبر از بى‏خبــــــر آور خبرى

اسير نفس

فاطى، اگر از طارم اعلا گذرى       از خـــــــاكْ گذشته، از ثريا گذرى

هيهات كه تا اسير ديو نفسى       از راه دَنى سوى تَدَلّى گذرى

 

فرياد رس

در هيچ دلى، نيست بجز تو هوسى      ما را نبود به غيــــر تو دادرسى

كس نيست كه عشق تو ندارد در دل     باشد كه به فرياد دل ما برسى

 

محفل دوست

در محفل دوست، نيست جز دود و دمى      در حلقه صوفيـــان، نه لا، نه نعمى

گر شادى و غم مــى‏طلبى، بيرون شو          اينجا نتوان يافت، نه شادى، نه غمى

 

خار  راه

اين فلسفه را كه علم اعلا خوانى        بـــــــرتر ز علوم ديگرش مى‏دانى

خارى زره سالـــك عاشق نگرفت         هر چند به‏عرش اعظمش بنشانى

 

خودبين

  گر نيست شوى، كوس اَنَاالحق نزنى     با دعــوى پوچ خود، معــــلق نـزنى

تا خود بينى تـــو، مشركى بيش نه‏اى      بى‏خود بشوى كه لاف مطلق نزنى

 

لاف اَنَاالحَق

تــا منصـــورى، لاف انا الحــــق بزنى   ناديده جمال دوست، غوغا فكنى

دك كن جبل خودى خود، چون موسى   تا جلـــوه كنــد جمال او بى ازلى

 

لاف عرفان

  طوطى صفتى و لاف عـــرفان بزنى      اى مور، دم از تخت سليمان بزنى

فرهاد نديده‏اى و شيرين گشتى   ياسر نشدى و دم ز سلمان بزنى

 

خورشيد

بردار حجاب تا جمالش بينى      تا طلعت ذات بى‏مثالش بينى

خفّاش! ز جلد خويشتن بيرون آى       تا جلوه خورشيدِ جلالش بينى

فارغ

فرّخ روزى كه فارغ از خويش شوى            از هر دو جهان گذشته، درويش شوى

طغيان كنى و خرمن هستى سوزى         يا حق گويان، رسته ز هر كيش شوى

 

بَردار حجاب  !

تا كوس اَنَاالحق بزنى، خودخواهى     در سرّ هويّتش تو ناآگاهى

بَـــــردار حجــاب خويشتن از سر راه       با بودن آن، هنوز اندر راهى

 

پناه

فريــــــادرس ناله درويش تويى      آرامى بخش اين دل ريش تويى

طوفان فزاينده مرا غرق نمود         يادآور راه كشتى خويش، تويى