مسمط 1                 


در توصيف بهاران و مديح اباصالح امام زمان (عج) و تخلّص به نام آيت اللّه حاج شيخ عبدالكريم حائرى يزدى -  قدّس اللّه سرّه

 

مژده فروردين ز نو، بنمود گيتى را مسخّر           جيشش از مغرب زمين بگرفت تا مشرق، سراسر

رايتش افراشت پرچم زين مُقَرنس چرخ اخضر          گشت از فرمان وى، در خدمتش گردون مقرّر

بر جهان و هر چه اندر اوست يك سر حكمران شد           قدرتش بگرفت از خطّ عرب تا مُلك ايران

از فراز توده آنوِرسْ تا سرحدّ غازان           هند و قفقاز و حبش، بلغار  و تركستان و سودان

هم، طراز دشت و كوهستان و هم، پهناى عمان           دولتش از فرّ و حشمت، تالى ساسانيان شد

كرد لشكر را ز ابر تيره، اردويى منظّم           داد هر يك را  ز صَرصَر، باديه پيمايى ادهم

بر سرانِ لشكر از خورشيد نيّر، داد پرچم           رعد را فرمان حاضر باش دادى چون شه جم

برق از بهر سلام عيد نو آتشفشان شد           چون سرانِ لشكرى حاضر شدند از دور و نزديك

هم اميران سپه آماده شد از ترك و تا           داد از امر قضا بر رعد غُرّّان، حكم موزيك

زان سپس دادى بر آن غژمان سپه، فرمان شليك           توده غبرا ز شليك يلان بمباردمان شد

از شليك لشكرى بر خاك تيره، خون بريزد           قلب ها سوراخ و اندر صفحه هامون بريزد

هم به خاك تيـره از گُردان دو صد ميليون بريزد           زَهره قيصر شكافد، قلب ناپلئون بريزد

ليك زين بمباردمان، عالم بهشت جاودان شد           روزگار از نو جوان گرديد و عالم گشت بُرنا

چرخْ پيروز و جهانْ بهروز و خوش اقبال دنيا           در طرب خورشيد و مه در رقص و در عشرت ثريّا

بس كه اسبابِ طرب، گرديد از هر سو مهيّا           پيرِ فرتوتِ كهن از فرط عشرت، نوجوان شد

سر به سر دوشيزگان بوستان چون نوعروسان           داشته فرصت غنيمت در غياب بوستان‏بان

كرده خلوت با جوان هاى سحابى در گلستان           رفته در يك پيرهن با يكدگر چون جان و جانان

من گزارش را نمى‏دانم دگر آنجا چسان شد           ليك دانم اين قدر گل چون عروسان باروَر گشت

نسترن آبستن آمد سنبل تر پُر ثمر گشت           آن عقيمى را كه در دِى بخت رفت، اقبال برگشت

اين زمان طفلش يكى دوشيزه و آن ديگر، پسر گشت           موسم عيشش بيامد، سوگواريّش كران شد

چند روزى رفت تا ز ايام فصل نو بهارى           وقت زاييدن بيامَدْشان و روزِ طفل‏دارى

دست قدرت قابله گرديد هر يك را به يارى           زاد آن يك طفلكى مهپاره وين سيمين عذارى

پاك يزدان هر چه را تقدير فرمود، آن چنان شد دختر رَز اندك اندك، شد مهى رخساره گلگون

غيرت ليلى شد و هر كس ورا گرديد مجنون           غمزه زد تا رفته رفته مى‏فروشش گشت مفتون

خواستگارى كرد و بردش از سراى مام بيرون           از نِتاجش باده گلرنگ روح افزاى جان شد

سيب سيم اندامْ فتّان گشت و شد دلدار عيّار           گشت پنهان پشت شاخ، از برگ محكم بست رخسا

تا كه "به" روزى ورا ديد و ز جان گشتش خريدار           بس كه رو بر آستانش سود، آن رنجور افگار

چهره‏اش زرد و رخش پرگرد و حالش ناتوان شد           جامه گلنارگون پوشيده بر اندام نار است

گوييا چون من، گرفتار بتى بى‏اعتبار است           جامه‏اش از رنگ خونِ دل، چنين گلناروار است

يا كه چون فرهادِ خونين دل، قتيل راه يار است           پيرهن از خون اندامش، بسى گلنارسان شد

جانفزا بزمى طرب انگيز و خوش، آراست بلبل           تا كه آيد در حباله عقد او گل بى‏تامل

"تار" صَلصَل زد، "نوا" طوطى و گرمِ "رقص" سنبل           بس كه روح افزا، طرب انگيز شد بزم طرب، گل

برخلاف شيوه معشوقگان تصنيف خوان شد           نى اساس شادى اندر توده غبرا مهيّاست

يا كه اندر بوستان هاى زمينى، عيش برپاست          خود در اين نوروز اندر هشت جنّت، شور و غوغاست

قدسيان را نيز در لاهوت، جشنى شادى افزاست           چون كه اين نوروز با ميلاد مهدى توامان شد

مصدرِ هر هشت گردون، مبدا هر هفت اختر           خالق هر شش جهت، نورِ دلِ هر پنج مصدر

والى هر چار عنصر، حكمران هر سه دختر           پادشاه هر دو عالم، حجّت يكتاى اكبر

آنكه جودش شهره نُه آسمان بل لامكان شد           مصطفى سيرت، على فر، فاطمه عصمت، حسن خو

هم حسين قدرت، على زهد و محمّد علم مَهرو           شاه جعفر فيض و كاظم حلم و هشتم قبله گيسو

هم تقى تقوا، نقى بخشايش و هم عسكرى مو           مهدى قائم كه در وى جمع، اوصاف شهان شد

پادشاه عسكرى طلعت، تقى حشمت، نقى فر           بوالحسن فرمان و مـوسى قدرت و تقدير جعفر

علم باقر، زهد سجّاد و حسينى تاج و افسر           مجتبى حلم و رضيّه عفّت و صولت چو حيدر

مصطفى اوصاف و مجلاى خداوند جهان شد           جلوه ذاتش به قدرتْ تالىِ فيض مقدّس

فيض بى‏حدّش به بخشش، ثانىِ مجلاى اقدس           نورش از "كن" كرد بر پا هشت گردون مقرنس

نطق من هر جا چو شمشير است و در وصف شه، اخرس           ليك پاى عقل در وصف وى اندر گل نهان شد

دست تقديرش به نيرو، جلوه عقل مجرّد           آينه انوار داور، مظهر اوصاف احمد

حكم و فرمانش محكّم، امر و گفتارش مُسدّد           در خصايل ثانى اِثنينِ ابوالقاسم محمّد (ص)

آنكه از "يزدان خدا" بر جمله پيدا و نهان شد           روزگارش گرچه از پيشينيان بودى موخّر

ليك از آدم بُدى فرمانْش تا عيسى مقرّر           از فراز توده غبرا تا گردون اخضر

وز طرازِ قبّه ناسوت تا لاهوت، يك سر           بنده فرمانبرش گرديد و عبد آستان شد

پادشاها، كار اسلام است و اسلامى پريشان           در چنين عيدى كه بايد هر كسى باشد غزلخوان

بنگرم از هر طرف، هر بيدلى سر در گريبان           خسروا، از جاى برخيز و مدد كن اهل ايمان

خاصه اين آيت كه پشت و ملجا اسلاميان شد           راستى، اين آيت اللّه گر در اين سامان نبودى

كشتى اسلام را، از مهر پشتيبان نبودى           دشمنان را گر كه تيغ حشمتش بر جان نبودى

اسمى از اسلاميان و رسمى از ايمان نبودى           حَبّذا از يزد، كزوى طالعْ اين خورشيد جان شد

جاى دارد گر نهد رو، آسمان بر آستانش           لشكر فتح و ظفر، گردد هماره جانفشانش

نيّرِ اعظم به خدمت آيد و هم اخترانش           عبد درگه بنده فرمان شود، نُه آسمانش

چون كه بر كشتى اسلامى، يگانه پشتبان شد           حوزه اسلام كز ظلم ستمكاران زبون بود

پيكرش بى‏روح و روح اقدسش از تن برون بود           روحش افسرده ز ظلمِ ظلم‏انديشان دون بود

قلب پيغمبر، دلِ حيدر ز مظلوميش خون بود           از عطايش، باز سوى پيكرش روحْ روان شد

ابر فيضش بر سر اسلاميان، گوهر فشان است           بادِ عدلش از فراز شرق تا مغرب وزان است

دادِ علمش شهره دستان، شهود داستان است           حجّت كبرى ز بعد حضرت صاحب زمان است

آنكه از جودش زمين ساكن، گرايان آسمان شد           تا ولايت بر ولىّ عصر (عج) مى باشد مقرّر

تا نبوّت را محمّد (ص)، تا خلافت راست حيدر           تا كه شعر "هندى" است از شهد، چون قند مكرّر

پوستْ زندان، رگْ سنان و مژّهْ پيكان، موىْ نشتر           باد، آن كس را كه خصم جاه تو از انس و جان شد

 

حديث دل

بر سر كوى تو اى مى زده، ديوانه شدم           عقل را راندم و وابسته ميخانه شدم

دور آن شمع دل افروز چو پروانه شدم           به هواى شكن گيسوى تو شانه شدم

درد دل را به كه گويم كه دوايى بدهد           من كه درويشم، ميخانه بود منزل من

دوستىّ رُخش آميخته اندر گِل من           از همه مُلك جهان، ميكده شد حاصل من

حق سرافكنده شود در قِبَل باطل من           كاش ميخــانه به اين تشنه صفايى بدهد

مژده اى ساكن بتخانه كه پيروز تويى           يارِ آتشكده مستِ جهانسوز تويى

خادم صومعه فتنه برافروز تويى           واقفِ سرّ صنمخانه مرموز تويى

شايد آن شاه، نوايى به گدايى بدهد           سو سرّى است مرا با صنم باده فروش

گفتگويى است كه نايش برسد بر دل گوش           پير صاحبدل ما گفت: "ازين رمز، خموش!

هر دو عالم نكشد بار امانت بر دوش           دست تقدير به ميخواره نوايى بدهد"

اى گل باغ وفا، درد مرا درمان كن           جرعه اى ريز و مرا بنده نافرمان كن

راز ميخوارگى‏ام از همه كس پنهان كن           گوشه چشم به حال من بى‏سامان كن

باشد آن شاهد دلدار سرايى بدهد           يادگارى كه در آن منزل درويشان است

درد عشّاق قلندر به همين درمان است           طاير قدس بر اين منزلِ دل، دربان است

حضرت روحِ قُدُس منتظر فرمان است           تا كه درويش خرابات صلايى بدهد

پرده برداشت ز اسرار ازل، پير مغان           باز شد در برِ رندان، گره فاشِ نهان

راز هستى بگشود از كرم درويشان           غم فرو ريخت زدامان بلند ايشان

دوست شايد كه به دريوزه ردايى بدهد           ساغر از دست من افتاد، دوايى برسان

راه پيدا نكنم، راهنمايى برسان           گر وفايى نبود در تو، جفايى برسان

از من غم زده بر پير، ندايى برسان           كه به اين مى زده در ميكده جايى بدهد

 







Skip Navigation Links
زندگینامهزندگینامهExpand زندگینامه
کتابشناسیکتابشناسی
مقالاتمقالات
آثار امام خمینیآثار امام خمینیExpand آثار امام خمینی
اشعار اماماشعار امامExpand اشعار امام
مستنداتمستنداتExpand مستندات
اشعار درباره اماماشعار درباره امامExpand اشعار درباره امام
خاطراتخاطراتExpand خاطرات
بیاناتبیاناتExpand بیانات
امام از نگاه جهانامام از نگاه جهانExpand امام از نگاه جهان
آثار درباره امام آثار درباره امام Expand آثار درباره امام

 

 

سایر پایگاه ها