قصیده 1                 

مديحه نورين نيرين فاطمه زهرا و فاطمه معصومه، سلام اللّه عليهما

 

اى ازليّت به تربت تو، مخمر           وى ابديت به طلعت تو، مقرر

آيت رحمت ز جلوه تو هويدا           رايت قدرت در آستين تو مضمر

جودت هم بسترا به فيض مقدس           لطفت هم بالشا به صدر مصدر

عصمت تو تا كشيد پرده به اجسام           عالم اجسام گردد عالم ديگر

جلوه تو نور ايزدى را مجلى           عصمت تـو سر مختفى را مظهر

گويم واجب تو را، نه آنت رتبت           خوانم ممكن تو را، ز ممكن برتر

ممكن اندر لباس واجب پيدا           واجبى اندر رداى امكان مظهر

ممكن؛ اما چه ممكن، علت امكان           واجب؛ اما شعاع خالق اكبر

ممكن؛ اما يگانه واسطه فيض           فيض به مهتر رسد وزان پس كهتر

ممكن؛ اما نمود هستى از وى           ممكن؛ اما ز ممكنات فزونتر

وين نه عجب؛ زانكه نور اوست ز زهرا           نور وى از حيدر است و او ز پيمبر

نور خدا در رسول اكرم پيدا           كرد تجلى ز وى، به حيدر صفدر

وز وى، تابان شده به حضرت زهرا           اينك ظاهر ز دخت موسى جعفر

اين است آن نور كز مشيت "كن" كرد           عالم، آن كو به عالم است منور

اين است آن نور كز تجلى قدرت           داد به دوشيزگان هستى، زيور

شيطان عالم شدى، اگر كه بدين نور           ناگفتى "آدم است خاك و من آذر"

آبروى ممكنات جمله از اين نور           گر نبدى، باطل آمدند سراسر

جلوه اين، خود عرض نمود عرض را           ظلش بخشود جوهريت جوهر

عيسى مريم به پيشگاهش دربان           موسى عمران به بارگاهش چاكر

آن يك چون ديده بان فرا شده بردار           وين يك چون قاپقان معطى بر در

يا كه دو طفلند در حريم جلالش           از پى تكميل نفس آمده مضطر

آن يك "انجيل" را نمايد از حفظ           وين يك "تورات" را بخواند از بر

گر كه نگفتى "امام هستم بر خلق"           موسى جعفر، ولى حضرت داور

فاش بگفتم كه اين رسول خداى است           معجزه اش مى بود همانا دختر

دختر، جز فاطمه نيايد چون اين           صلب پدر را و هم مشيمه مادر

دختر، چون اين دو از مشيمه قدرت           نامد و نايد دگر هماره مقدر

آن يك، امواج علم را شده مبدا           وين يك، افواج حلم را شده مصدر

آن يك موجود از خطابش مجلى           وين يك، معدوم از عقابش مستر

آن يك بر فرق انبيا شده تارك           وين يك اندر سر اوليا را مغفر

آن يك در عالم جلالت "كعبه"           وين يك در ملك كبريايى "مشعر"

"لم يلد"م بسته لب وگرنه بگفتم           دخت خدايند اين دو نور مطهر

آن يك، كون و مكانش بسته به مقنع           وين يك، ملك جهانش بسته به معجر

چادر آن يك، حجاب عصمت ايزد           معجرِ اين يك، نقاب عفت داور

آن يك، بر ملك لا يزالى تارك           وين يك، بر عرش كبريايى افسر

تابشى از لطف آن، بهشت مخلد           سايه‏اى از قهر اين، جحيم مقعر

قطره‏اى از جود آن، بحار سماوى           رشحه‏اى از فيض اين، ذخاير اغير

آن يك، خاك مدينه كرده مزين           صفحه قم را نموده، اين يك انور

خاك قم، اين كرده از شرافت، جنت           آب مدينه نموده آن يك، كوثر

عرصه قم، غيرت بهشت برين است           بلكه بهشتش يساولى است برابر

زيبد اگر خاك قم به "عرش" كند فخر           شايد گر "لوح" را بيابد همسر

خاكى عجب خاك آبروى خلايق           ملجا بر مسلم و پناه به كافر

گر كه شنيدندى اين قصيده "هندى"           شاعر شيراز و آن اديب سخنور

آن يك طوطى صفت همى نسرودى           "اى به جلالت ز آفرينش برتر"

وين يك قمرى نمط هماره نگفتى           "اى كه جهان از رخ تو گشته منور

 

قصيده بهاريه انتظار

 

آمد بهار و بوستان شد رشك فردوس برين           گل ها شكفته در چمن، چون روى يار نازنين

گسترده، باد جانفزا، فرش زمرد بى شمر           افشانده، ابر پرعطا بيرون ز حد، در ثمين

از ارغوان و ياسمن، طرف چمن شد پرنيان           وز اقحوان و نسترن، سطح دمن ديباى چين

از لادن و ميمون رسد، هر لحظه بوى جانفزا           وز سورى و نعمان وزد، هر دم شميم عنبرين

از سنبل و نرگس، جهان باشد به مانند جنان           وز سوسن و نسرين، زمين چون روضه خلد برين

از فرط لاله، بوستان گشته به از باغ ارم           وز فيض ژاله، گلستان رشك نگارستان چين

از قمرى و كبك و هزار، آيد نواى ارغنون           وز سيره و كوكو و سار، آواز چنگ راستين

از شارك و توكا رسد، هر لحظه صوتى دلربا           وز بوالمليح و فاخته، هر دم نوايى دلنشين

بر شاخ باشد زند خوان، هر شام چون رامشگران           ورشان به سان موبدان، هر صبح با صوت حزين

يك سو نواى بلبلان، يك سو گل و ريحان و بان           يك سو نسيم خوش وزان، يك سو روان ماء معين

شد موسم عيش و طرب، بگذشت هنگام كرب           جام مى گلگون طلب، از گلعذارى مه جبين

قدش چو سرو بوستان، خدش به رنگ ارغوان           بويش چو بوى ضيمران، جسمش چو برگ ياسمين

چشمش چو چشم آهوان، ابروش مانند كمان           آب بقايش در دهان، مهرش هويدا از جبين

رويش چو روز وصل او، گيتى فروز و دلگشا           مويش چو شام هجر من، آشفته و پرتاب و چين

با اين چنين زيبا صنم، بايد به بستان زد قدم           جان فارغ از هر رنج و غم، دل خالى از هر مهر و كين

خاصه كنون كاندر جهان، گرديده مولودى عيان           كز بهر ذات پاك آن، شد امتزاج ماء و طين

از بهر تكريمش ميان، بربستـه خيل انبيا           از بهر تعظيمش كمر، خم كرده چرخ هفتمين

مهدى امام منتظر، نوباوه خيرالبشر           خلق دو عالم سر به سر، بر خوان احسانش، نگين

مهر از ضيائش ذرّه اى، بدر از عطايش بدره‏اى           دريا ز جودش قطره اى، گردون ز كشتش خوشه چين

مرآت ذات كبريا، مشكوة انوار هدا           منظور بعث انبيا، مقصود خلق عالمين

امرش قضا، حكمش قدر، حبش جنان، بغضش سقر           خاك رهش، زيبد اگر بر طره سايد حورعين

دانند قرآن سر به سر، بابى ز مدحش مختصر           اصحاب علم و معرفت، ارباب ايمان و يقين

سلطان دين، شاه زمن، مالك رقاب مرد و زن           دارد به امر ذوالمنن، روى زمين زير نگين

ذاتش به امر دادگر، شد منبع فيض بشر           خيل ملايك سر به سر، در بند الطافش رهين

حبش، سفينه نوح آمد در مثل، ليكن اگر           مهرش نبودى نوح را، مى بود با طوفان قرين

گر نه وجود اقدسش، ظاهر شدى اندر جهان           كامل نگشتى دين حق، ز امروز تا روز پسين

ايزد به نامش زد رقم، منشور ختم الاوصيا           چونان كه جد امجدش، گرديد ختم المرسلين

نوح و خليل و بوالبشر، ادريس و داوود و پسر           از ابر فيضش مستمد، از كان علمش مستعين

موسى به كف دارد عصا، دربانى‏اش را منتظر           آماده بهر اقتدا، عيسى به چرخ چارمين

اى خسرو گردون فرم، لختى نظر كن از كرم           كفار مستولى نگر، اسلام مستضعف ببين

ناموس ايمان در خطر، از حيله لامذهبان           خون مسلمانان هدر، از حمله اعداء دين

ظاهر شود آن شه اگر، شمشير حيدر بر كمر           دستار پيغمبر به سر، دست خدا در آستين

ديارى از اين ملحدان، باقى نماند در جهان           ايمن شود روى زمين، از جور و ظلم ظالمين

من گر چه از فرط گنه شرمنده و زارم؛ ولى           شادم كه خاكم كرده حق، با آب مهر تو عجين

خاصه كنون كز فيض حق، مدحت سرودم آن چنان           كز خامه ريزد بر ورق، جاى مركب انگبين

تا چنگل شاهين كند، صيد كبوتر در هوا           تا گرگ باشد در زميـن، بر گوسفندان خشمگين

بر روى احبابت شود، مفتوح ابواب ظفر           بر جان اعدايت رسد، هر دم بلاى سهمگين

تا باد نوروزى وزد، هر ساله اندر بوستان           تا ز ابر آذارى دمد، ريحان و گل اندر زمين

بر دشمنان دولتت، هر فصل باشد چون خزان           بر دوستانت هر مهى، بادا چو ماه فرودين

عالم شود از مقدمش، خالى ز جهل، از علم پر           چون شهر قم، از مقدم شيخ اجل، مير مهين

ابر عطا، فيض عميم، بحر سخى، كنز نعيم           كان كرم "عبدالكريم" پشت و پناه مسلمين

گنجينه علم سلف، سرچشمه فضل خلف           دادش خداوند از شرف، بر كف زمام شرع و دين

در سايه اش گرد آمده، اعلام دين از هر بلد           بر ساحتش آورده رو، طلاب از هر سرزمين

يا رب به عمر و عزتش، افزاى و جاه و حرمتش           كاحيا كند از همتش، آيين خيرالمرسلين

اى حضرت صاحب زمان، اى پادشاه انس و جان           لطفى نما بر شيعيان، تاييد كن دين مبين!

توفيق تحصيلم عطا فرما و زهد بى ريا           تا گردم از لطف خدا، از عالمين عاملين

 

در مدح ولى‏عصر (عج)

 

دوستان، آمد بهار عيش و فصل كامرانى           مژده آورده گل و خواهد ز بلبل مژدگانى

باد در گلشن فزون از حد، نموده مشك بيزى           ابر در بستان، برون از حد نموده در فشانى

برق رخشان در فضا چون نيزه سالار توران           رعد نالان چون شه ايران ز تير سيستانى

از وصول قطره باران به روى آب صافى           جلوه‏گر گشته طبق ها پر ز درهاى يمانى

دشت و صحرا گشته يك سر فرش، از ديباى اخضر           مر درختان راست در بر، جامه هاى پرنيانى

گوييا گيتى، چراغان است از گل هاى الوان           سـوسن و نسرين و ياس و ياسمين و استكانى

هم، منزه طرف گلشن از شميم اقحوانى           هم، معطر ساحت بستان ز عطر ضيمرانى

ارغوان و رز و گل، صحن چمن را كرده قصرى           فرش او سبز و فضـايش زرد و سقفش ارغوانى

وآن شقايق، عاشق است و التفات يار ديده           روى از اين‏رو، نيم دارد سرخ و نيمى زعفرانى

لادن و ميمون و شاه اسپرغم و خيرى و شب بو           برده‏اند از طز خوش، گوى سبق از نقش مانى

ژاله بر لاله چو خال دلبران در دلربايى           نرگس و سنبل چو چشم و زلفشان در دلستانى

وآن بنفشه بين، پريشان كرده آن زلف معطّر           كرده دل ها را پريشان همچو زلفين فلانى

زين سبب بنگر سر خجلت به زير افكنده، گويد           من كجا و طره مشكين و پرچين فلانى؟

عشق بلبل كرده گل را در حريم باغ، بيتاب           آشكارا گويد از "شهناز" و "شور" و "مهربانى"

قمريك "ماهور" خواند، هدهد "آواز عراقى"           كبك صوت "دشتى" و تيهو "بيات اصفهانى"

اين جهان تازه را گر مردگان بينند، گويند           اى خداى . . . . . . . .

كى چنين خرّم بهاران ديده چشم اهل ايران؟           كرده نوروز كهن از نو خيال نوجوانى

يا خداوند اين بساط عيش را كرده فراهم           تا به صد عزت نمايد از ولى‏اش ميهمانى

حضرت صاحب زمان، مشكوة انوار الهى           مالك كون و مكان،  مرآت ذات لامكانى

مظهر قدرت، ولى عصر، سلطان دو عالم           قائم آل محمد،مهدى آخر زمانى

با بقاء ذات مسعودش، همه موجود باقى           بى لحاظ اقدسش، يكدم همه مخلوق فانى

خوشه چين خرمن فيضش، همه عرشى و فرشى           ريزه خوار خوان احسانش، همه انسى و جانى

از طفيل هستى‏اش، هستى موجودات عالم           جوهرى و عقلى و نامى و حيوانى و كانى

شاهدى كو از ازل، از عاشقان بر بست رخ را           بر سر مهر آمد و گرديد مشهود و عيانى

از ضيائش ذره‏اى برخاست، شد مهر سپهرى           از عطايش بدره‏اى گرديد بدر آسمانى

بهر تقبيل قدومش، انبيا گشتند حاضر           بهر تعظيمش، كمر خم كرد چرخ كهكشانى

گو بيا بشنو به گوش دل، نداى "انظرونى"           اى كه گشتى بى‏خود از خوف خطاب "لن ترانى"

عيد "خم" با حشمت و فر سليمانى بيامد           كه نهادم بر سر از ميلاد شه، تاج كيانى

جمعه مى گويد  من آن يارم كه دائم در كنارم           نيمه شعبان مرا داد عزت و جاه گرانى

قرن ها بايد كه تا آيد چنين عيدى به عالم           عيد امسال از شرف، زد سكه صاحبقرانى

عقل گويد باش خامش، چند گويى مدح شاهى؟           كه سروده مدحتش حق، با زبان بى زبانى

اى كه بى نور جمالت، نيست عالم را فروغى           تا به كى در ظل امر غيبت كبرى، نهانى؟

پرده بردار از رخ و ما مردگان را جان ببخشا           اى كه قلب عالم امكانى و جان جهانى

تا به كى اين كافران، نوشند خون اهل ايمان؟           چند اين گرگان، كنند اين گوسفندان را شبانى؟

تا به كى اين ناكسان، باشند بر ما حكمرانان؟           تا كى اين دزدان، كنند اين بى كسان را پاسبانى؟

تا به كى بر ما روا باشد جفاى انگليسى؟           آنكه در ظلم و ستم، فرد است و او را نيست ثانى

آنكه از حرصش، نصيب عالمى شد تنگدستى           آنكه بر آيات حق رفت از خطايش، آنچه دانى

خوار كن شاها تو او را در جهان تا صبح محشر           آنكه مى زد در بسيط ارض، كوس كامرانى

تا بدانند از خداوند جهان، اين دادخواهى           تا ببينند از شه اسلاميان، اين حكمرانى

حوزه علميه قم را علم فرما به عالم           تا كند فلك نجات مسلمين را، بادبانى

بس كرم كن عمر و عزت بر "كريمى" كز كرامت           كرده بر ايشان چو ابر رحمت حق، در فشانى

نيك خواهش را عطا فرما، بقاى جاودانى           بهر بدخواهش رسان هر دم، بلاى آسمانى

تا ز فرط گل، شود شاها زمين چون طرف گلشن           تا ز فيض فرودين، گردد جهانى چون جنانى

بگذرد بر دوستانت هر خزانى چون بهارى           رو كند بر دشمنانت هر بهارى چون خزانى








Skip Navigation Links
زندگینامهزندگینامهExpand زندگینامه
کتابشناسیکتابشناسی
مقالاتمقالات
آثار امام خمینیآثار امام خمینیExpand آثار امام خمینی
اشعار اماماشعار امامExpand اشعار امام
مستنداتمستنداتExpand مستندات
اشعار درباره اماماشعار درباره امامExpand اشعار درباره امام
خاطراتخاطراتExpand خاطرات
بیاناتبیاناتExpand بیانات
امام از نگاه جهانامام از نگاه جهانExpand امام از نگاه جهان
آثار درباره امام آثار درباره امام Expand آثار درباره امام

 

 

سایر پایگاه ها