رباعیات 1                 


دل خواب

چشم تو و خورشيد جهانتاب كجا؟           ياد رخ دلدار و دل خواب كجا؟

با اين تن خاكى، ملكوتى نشوى           اى دوست تراب و ربّ الاَرباب كجا؟

درِ وصل

اى دوست، ببين حال دل زار مرا           وين جانِ بلا ديده بيمار مرا

تا كى درِ وصلِ خود به رويم بندى؟           جانا، مپسند ديگر آزار مرا

طفل طريق

اى پيرطريق، دستگيرى فرما!           طفليم در اين طريق پيرى فرما

فرسوده شديم و ره به جايى نرسيد           يارا، تو درين راه اميرى فرما!

باده اَلَست

هشيارى من بگير و مستم بنما           سرمست ز باده الستم بنما

بر نيستيم فزون كن، از راه كَرم           در ديده خود هر آنچه هستم، بنما

هيهات

فاطى تو و ره به كوى دلبر؟ هيهات!           نظّاره گرىِّ روى دلبر؟ هيهات!

اين راه، رهى نيست كه پيمايى تو           جبريل در آن فكنده شهپر، هيهات!

جمهورى اسلامى

جمهورى اسلامى ما جاويد است           دشمن ز حيات خويشتن، نوميد است

آن روز كه عالم ز ستمگر خالى است           ما را و همه ستمكشان را عيد است

فرياد

از درد دلم، به جز تو كى باخبر است؟           يا با من ديوانه كه در بام و در است؟

طغيان درون را به كه بتوانم گفت؟           فرياد نهان را به دل كى اثر است؟

چراغ فطرت

فاطى كه به قول خويش، اهل نظر است           در فلسفه كوششش بسى بيشتر است

باشد كه به خود آيد و بيدار شود           داند كه چراغ فطرتش در خطر است

فرياد ز من

اى پير، هواى خانقاهم هوس است           طاعت نكند سود، گناهم هوس است

ياران همه سوى كعبه، كردند رحيل           فرياد ز من، گناهگاهم هوس است!

جمهورى ما

جمهورى ما نشانگر اسلام است           افكارِ پليدِ فتنه جويان، خام است

ملّت به ره خويش جلو مى‏تازد           صدام به دست خويش در صد دام است

ما عرفناكَ

فاطى كه ز من نامه عرفانى خواست           از مورچه‏اى، تخت سليمانى خواست

گويى نشنيده "ما عرفناك" از آنك           جبريل از او نفخه رحمانى خواست

تشنه پاسخ

اى دوست، هر آنچه هست، نورِ رُخ تو است           فرياد رس ِ دل، نظرِ فرّخ تو است

طى شد شب هجر (قدر) و مطلع فجر نشد           يارا! دل مرده، تشنه پاسخ تو است

پرچم

اين عيد سعيد، عيد حزب اللّه است           دشمن زشكست خويشتن، آگاه است

چون پرچم جمهورى اسلامى ما           جاويد به اسمِ اعظمِ اللّه است

دُرّ يتيم

فاطى كه به نور فطرت، آراسته است           از قيد حجاب عقل، پيراسته است

گويى كه ز بحر نور "سلطانى" و "صدر"           اين دُرّ يتيم پاك برخاسته است

طوطى وار

فاطى كه به دانشكده ره يافته است           الفاظى چند را به هم بافته است

گويى كه به يك دو جمله طوطى وار           سوداگرِ ذاتِ پاكِ نايافته است

مهمان

هر ذرّه در اين مزرعه، مهمان تو هست           هر ريش دلى به حق، پريشان تو هست

كس را نتوان يافت كه جوياى تو نيست           جوينده هر چه هست، خواهان تو هست

ايمان

آن را كه زمين و آسمانش جا نيست           بر عرش برين و كرسى‏اش مأوا  نيست

اندر دل عاشقش بگنجد، اى دوست           ايمان است اين و غير از اين معنا نيست

عشق

آن دل كه به ياد تو نباشد، دل نيست           قلبى كه به عشقت نتپد جز گِل نيست

آن كس كه ندارد به سر كوى تو، راه           از زندگى بى ثمرش حاصل نيست

شيرين

در محفل دوستان، به جز ياد تو نيست           آزاده نباشد آنكه آزاد تو نيست

شيرين لب و شيرين خط و شيرين گفتار           آن كيست كه با اين همه، فرهاد تو نيست؟

افسوس

افسوس كه عمر در بطالت بگذشت           با بارِ گنه، بدونِ طاعت بگذشت

فردا كه به صحنه مجازات روم           گويند كه هنگام ندامت بگذشت

گمان

افسوس كه ايّام جوانى بگذشت           حالى نشد و جهان فانى بگذشت

مطلوب همه جهان نهان است، هنوز           ديدى همه عمر در گمانى بگذشت؟

هستىِ دوست

جز هستىِ دوست در جهان، نتوان يافت           در نيست نشانه‏اى ز جان نتوان يافت

"در خانه اگر كس است، يك حرف بس است"           در كون و مكان به غير آن نتوان يافت

نتوان يافت

با فلسفه، ره به سوى او نتوان يافت           با چشم عليل، كوى او نتوان يافت

اين فلسفه را بِهِل كه بى شهپر عشق           اشراقِ جميلِ روىِ او نتوان يافت

طريق

فاطى كه طريق ملكوتى سپرَد           خواهد ز مقام جبروتى گذرَد

نابينايى است كو ز چاه ناسوت           بى راهنما به سوى لاهوت روَد

فنا

صوفى، به ره عشق، صفا بايد كرد           عهدى كه نموده‏اى، وفا بايد كرد

تا خويشتنى، به وصل جانان نرسى           خود را به ره دوست، فنا بايد كرد

حذر

فاطى، به سوى دوست سفر بايد كرد           از خويشتنِ خويش گذر بايد كرد

هر معرفتى كه بوىِ هستىِ تو داد           ديوى است به ره، از آن حذر بايد كرد

سفر

از هستى خويشتن، گذر بايد كرد           زين ديو لعين، صرف نظر بايد كرد

گر طالب ديدار رخ محبوبى           از منزل بيگانه سفر بايد كرد

حجاب اكبر

فاطى كه به علم فلسفه مى‏نازد           بر علم دگر به آشكارا تازد

ترسم كه در اين حجاب اكبر، آخر           غافل شود و هستى خود را بازد

راه

فصلى بگشا كه وصف رويت باشد           آغازگر طُرّه مويت باشد

طومار علوم و فلسفه درهم پيچ           يارا، نظرى كه ره به سويت باشد

نشان

فاطى گُل بوستان احمد باشد           فرزند دلارام محمّد باشد

گفتار من از نشانِ "سلطانى" و "صدر"           در جبهه سعد او مويّد باشد

عيد

اين عيد سعيد، عيد اسعد باشد           ملّت به پنـاه لطف احمد باشد

بر پرچم جمهورى اسلامى ما           تمثال مبارك محمّد (ص) باشد

عارف

آن كس كه به زعم خويش، عارف باشد           غوّاص به درياى معارف باشد

روزى اگر از حجاب آزاد شود           بيند كه به لاك خويش واقف باشد

قبله

ابروى تو قبله نمازم باشد           ياد تو گره‏گشاى رازم باشد

از هر دو جهان، برفكنم روى نياز           گر گوشه چشمت به نيازم باشد

پريشان

تا تكيه‏گهت عصاىِ برهان باشد           تا ديدگهت كتابِ عرفان باشد

در هجر جمال دوست تا آخرِ عمر           قلب تو دگرگون و پريشان باشد

رها بايد شد

از هستىِ خويشتن، رها بايد شد           از ديو خودىّ خود، جدا بايد شد

آن كس كه به شيطان درون سرگرم است           كى راهى راه انبيا خواهد شد؟

جلوه حق

موسى نشده، كليم كى خواهى شد؟           در طور رهش، مقيم كى خواهى شد؟

تا جلوه حق، تو را ز خود نرهاند           با يار ازل، نديم كى خواهى شد؟

فلسفه

فاطى كه فنون فلسفه مى‏خواند           از فلسفه "فا" و "لام" و "سين" مى‏داند

اميّد من آن است كه با نورِ خدا           خود را ز حجاب فلسفه برهاند

حجاب

آنان كه به علم فلسفه مى‏نازند           بر علم دگر به آشكارا تازند

ترسم كه در اين حجاب اكبر، آخر           سرگرم شوند و خويشتن را بازند

جفا

فولاد دلى كه آه، نرمش نكند            يا ناله دلسوخته گرمش نكند

طوقى زجفا فكنده بر گردن خويش           آزار دلم، دچار شرمش نكند

لَن تَرانى

تا جلوه او جبال را دَك نكند           تا صَعْق، تو را ز خويش مُندَك نكند

پيوسته خطاب لَن تَرانى شنوى           فانى شو تا خود از تو منفك نكند

همراز

آن شب كه همه ميكده ها باز شوند           يارانِ خرابات هم آواز شوند

فارغ ز رقيب، در كنارِ محبوب           طومار فراق بسته، همراز شوند

ثناى حق

ذرّات جهان، ثناى حق مى‏گويند           تسبيح كنان، لقاى او مى‏جويند

ما كوردلان خامششان پنداريم          با ذكر فصيح راه او مى پويند

سوى او

ذرّات وجود، عاشق روى وى‏اند           با فطرت خويشتن، ثناجوى وى‏اند

ناخواسته و خواسته دل ها همگى           هر جا كه نظر كنند، در سوى وى‏اند

بيراهه

علمى كه جز اصطلاح و الفاظ نبود           تيرگى و حجاب، چيزى نفزود

هر چند تو حكمت الهى خوانيش           راهى به سوى كعبه عاشق ننمود

فروغ رخ

آن كس كه رخش نديد، خفاش بُوَد           خورشيدْ، فروغ رخ زيباش بُوَد

سرّ است و هــر آنچه هست اندر دو جهان           از جلوه نورِ روى او فاش بُوَد

پند

تا دوست بُوَد، تو را گزندى نَبُود           تا اوست، غبارِ چون و چندى نَبُود

بگذار هر آنچه هست و او را بگزين           نيكوتر از اين دو حرف، پندى نَبُود

قرار

جز ياد تو در دلم قرارى نَبُود           اى دوست، به جز تو غمگسارى نَبُود

ديوانه شدم، ز عقل بيزار شدم           خواهان تو را به عقل، كارى نَبُود

بُت

با چشم منى، جمال او نتوان ديد           با گوش تويى، نغمه او كس نشنيد

اين ما و تويى، مايه كورى و كرى است           اين بت بشكن تا شَوَدَت دوست پديد

آن كيست؟

آن كيست كه روى تو به هر كوى نديد؟           آواى تو در هر در و منزل نشنيد؟

كو آنكه سخن ز هركه گفت، از تو نگفت؟           آن كيست كه از مى وصالت نچشيد؟

راه معرفت

آن كس كه ره معرفت اللّه پويد           پيوسته زِ هر ذرّه، خدا مى‏جويد

تا هستىِ خويشتن فرامُش نكند           خواهد كه زِ شِرك، عطر وحدت بويد

بى‏قرار

ياران، دل دردمندِ ما را نگريد           طوفانِ كُشنده بلا را نگريد

از ما دلِ بيقرار و پرشور و نوا           فارغْ، دلِ يارِ بى‏وفا را نگريد

مهجور

گر اهل نه‏اى ز اهل حق خرده مگير           اى مرده، چو خود زنده دلان مرده مگير

برخيز از اين خواب گران، اى مهجور           بيداردلان، خواب گران برده مگير

فيض وجود

جز فيض وجود او، نباشد هرگز           عكس نمود او، نباشد هرگز

مرگ است، اگر هستى ديگر بينى           بودى جز بود او، نباشد هرگز

مدّعى

از صوفى‏ها صفا نديدم هرگز           زين طايفه من، وفا نديدم هرگز

زين مدّعيان كه فاش "اناالحق" گويند          با خودبينى، فنا نديدم هرگز

جوينده تو

اى ياد تو روح‏بخش جان درويش           اى مهر جمال تو دواى دل ريش

دل ها همه صيدهاى در بند تواند           جوينده توست هر كسى در هر كيش

عقل و عشق

اى عشق، ببار بر سرم رحمت خويش           اى عقل، مرا رها كن از زحمت خويش

از عقل بريدم و به او پيوستم           شايد كشدم به لطف در خلوت خويش

دام دل

افتاده به دام شمع، پروانه دل           حاشا كه رها كند غمش، خانه دل

مطرود شود ز جرگه درويشان           ديوانه وشى كه نيست ديوانه دل

رسواى تو

پروانه شمع رخ زيباى توام           دلباخته قامت رعناى توام

آشفته‏ام از فراقت، اى دلبر حسن           برگير حجاب من كه رسواى توام

غرق كمال

آن روز كه عاشق جمالت گشتم           ديوانه روى بى‏مثالت گشتم

ديدم، نبود در دو جهان جز تو كسى           بيخود شدم و غرق كمالت گشتم

بيگانه خويش

تا روى تو را ديدم و ديوانه شدم           از هستى و هر چه هست، بيگانه شدم

بيخود شدم از خويشتن و خويشي ها           تا مست، ز يك جرعه پيمانه شدم

چه كنم؟

فرهادم و سوز عشق شيرين دارم           اميد لقاء يار ديرين دارم

طاقت ز كفم رفت و ندانم چكنم           يادش همه شب در دل غمگين دارم

كوى دوست

گر بر سر كوى دوست، راهى دارم           در سايه لطف او، پناهى دارم

غم نيست كه راه رفت و آمد باز است           طاعت اگرم نيست، گناهى دارم

ياد

از دست فراقت، بر كى داد برم؟           فرياد رس، از تو، به كه فرياد برم؟

طوفان غمت رشته هستى بگسيخت           ياد تو شود، ياد خود از ياد برم

از دست تو

از دست تو در پيش كه فرياد برم؟           از دادستان همچو تويى داد برم؟

گر لطف كنى، نوازيم با نظرى           صاحب نظران را همه از ياد برم

آن روز

آن روز كه ره به سوى ميخانه برم           ياران همه را به دلق و مسند سپرم

طومار حكيم و فيلسوف و عارف           فرياد كشان و پاى‏كوبان بدرم

مدد نما

اى دوست، مدد نما كه سيرى بكنم           طاعت به كنارى زده، خيرى بكنم

فارغ ز تويى و منى و سرّ و علن           يارى طلبم، روى به ديرى بكنم

واله

گر بر سر كوى تو نباشم، چكنم؟           گر واله روى تو نباشم، چكنم؟

اى جان جهان به تار موى تو اسير           گر بسته موى تو نباشم، چكنم؟

گناه

تا چند ز دست خويش، فرياد كنم؟           از كرده خود كجا روم داد كنم؟

طاعات مرا گناه بايد شمرى           پس از گنه خويش چسان ياد كنم؟

قطره

من پشّه‏ام، از لطف تو طاووس شوم           يك قطره‏ام، از يم تو قاموس شوم

گر لطف كنى، پر بگشايم چو ملك           آماده پابوس شه طوس شوم

ياران نظرى

ياران، نظرى كه نيك انديش شوم           بيگانه ز قيد هستى خويش شوم

تكبير زنان رو سوى محبوب كنم           از خرقه برون آيم و درويش شوم

باغ زيبايى

اى روى تو نور بخش خلوتگاهم           ياد تو فروغ دل ناآگاهم

آن سرو بلند باغ زيبايى را           ديدن نتوان، با نظر كوتاهم

فكر راه

طاعت نتوان كرد، گناهى بكنيم           از مدرسه رو به خانقاهى بكنيم

فرياد انا الحق، ره منصور بود           يا رب مددى كه فكر راهى بكنيم

شمع محفل

اى روى تو شمع محفل بيماران           وى ياد تو مرهم دل بيماران

بر بستر مرگ ما، طبيبانه بيا           اى ديد تو حل مشكل بيماران

خورشيد جهان

بيدار شو اى يار، از اين خواب گران           بنگر رخ دوست را به هر ذره عيان

تا خوابى، در خودى خود پنهانى           خورشيد جهان بود ز چشم تو نهان

طور

اى دوست، مرا خدمت پيرى برسان           فرياد رسا، به دستگيرى برسان

طورست، هوس در اين ره دور و دراز           يارى كن و يار خوش ضميرى برسان

پناهى نرسيد

اى پير، مرا به خانقاهى برسان           ياران همه رفتند، به راهى برسان

طاقت شدم از دست و پناهى نرسيد           فرياد رسا، پناهگاهى برسان

راحت دل

اى ياد تو، راحت دل درويشان           فرياد رسان مشكل درويشان

طور و شجر است و جلوه روى نگار           ياران! اين است حاصل درويشان

مستى

سرمست ز باده تو خواهم گشتن           بى‏هوش فتاده تو خواهم گشتن

از هوش گريزانم و از مستى، مست           تا شاد ز داده تو خواهم گشتن

بيدار شو

غير ره دوست، كى توانى رفتن؟           جز مدحت او كجا توانى گفتن؟

هر مدح و ثنا كه مى‏كنى، مدح وى است           بيدار شو اى رفيق، تا كى خفتن؟

اسير

فخر است براى من، فقير تو شدن           از خويش گسستن و اسير تو شدن

طوفان زده بلاى قهرت بودن           يكتا هدف كمان و تير تو شدن

دور فكن

فرهاد شو و تيشه بر اين كوه بزن           از عشق، به تيشه ريشه كوه بكن

طور است و جمال دوست همچون موسى           ياد همه چيز را جز او دور فكن

مفتون

ديوانه شو، اين عقال از پا واكن           طاووس، ز جلوه زاغ را رسوا كن

حال دل عقل را ز ديوانه مپرس           مفتون عقال و عقل را پيدا كن

جمال مطلق

فاطى! ز علايق جهان دل بركن           از دوست شدن به اين و آن، دل بركن

يك دوست كه آن، جمال مطلق باشد           بگزين تو و از كون و مكان دل بركن

سايه

اى فرّ هما، بر سر من سايه فكن           فرياد رس و وجودم از پايه فكن

طوقى كه به گردنم فكنده است، هوس           يـارا، تو به گردن فرومايه فكن

شادى

اى پير خرابات دل، آبادم كن           از بنـدگى خويشتن، آزادم كن

شادى به جز از ديدن او، رنج بود           شادى بزداى از دلم، شادم كن

اى پير

اى پير، بيا به حق من پيرى كن           حـالم ده و ديوانه زنجيرى كن

از دانش و عقل، يار را نتوان يافت           از جهل در اين راه مددگيرى كن

هما

طاووس هما، سايه فكن بر سر من           يارى كن و برگشاى بال و پر من

فرياد رس، از قيد خود آزادم كن           از اختر خود، نيك نما اختر من

طوفان

فاش است به نزد دوست، راز دل من           آشفته دلى و رنج بى‏حاصل من

طوفان فزاينده‏اى اندر دل ماست           يا رب! ز چه خاكى به سرشتى گل من

بنما نظرى

اى شادى من، غصّه من، اى غم من           اى زخم درون من و اى مرهم من

بنما نظرى، به ذرّه اى بى‏مقدار           تا بر سر آفاق رود، پرچم من

چراغ

اى عقده‏گشاى دل ديوانه من           اى نور رخت، چراغ كاشانه من

بردار حجاب از ميان تا يابد           راهى به رخ تو چشم بيگانه من

ياد تو

اى ياد تو، مايه غم و شادى من           سرو قد تو نهال آزادى من

بردار حجـاب از رخ و رو بگشاى           اى اصل همه خراب و آبادى من

راه ديوانگى

فرزانه شو و ز فر خود غافل شو           از علم و هنر گريز كن، جاهل شو

طى كن ره ديــوانگى و بيخردى           يا دوست بخواه يا برو عاقل شو

مجنون شو

اى مرغ چمن، از اين قفس بيرون شو           فردوس، تو را مى طلبد، مفتون شو

طاووسى و از ديار يار آمده اى           يادآور روى دوست شو، مجنون شو

معرفت

فاطى، تو و حق معرفت يعنى چه؟           دريافت ذات بى‏صفت يعنى چه؟

ناخوانده "الف" به "يا" نخواهى ره يافت           ناكرده سلوك موهبت، يعنى چه؟

مراد دل

اى پير، مرا به خانقه منزل ده           از ياد رخ دوست، مراد دل ده

حاصل نشد از مدرسه، جز دورى يار           جانا مددى به عمر بى‏حاصل ده

مجنون

يا رب، نظرى ز پاكبازانم ده           لطفى كن و ره به دلنوازانم ده

از مدرسه و خانقهم، باز رهان           مجنون كن و خاطر پريشانم ده

شيفتگان

اين شيفتگان كه در صراطند، همه           جوينده چشمه حياتند، همه

حق مى‏طلبند و خود ندانند آن را           در آب به دنبال فراتند، همه

رهروان

برخيز كه رهروان به راهند، همه           پيوسته به سوى جايگاهند، همه

آنجا كه به جز دوست، ز كس يادى نيست           افسرده دلان روى سياهند، همه

اى مهر

اى مهر، طلوع كن كه خوابيم، همه           در هجر رُخت در تب و تابيم، همه

هر برزن و بام از رخت روشن و ما           خفّاش وشيم و در حجابيم، همه

كوى غم

اى دوست، به عشق تو دچاريم، همه           در ياد رخ تو داغداريم، همه

گر دور كنى يا بپذيرى ما را           در كوى غم تو پايداريم، همه

دوست

غير از در دوست، در جهان كى يابى؟           جز او به زمين و آسمان كى يابى؟

او نور زمين و آسمان ها باشد           قرآن گويد، چنان نشان كى يابى؟

فرزانه من

از ديده عاشقان، نهان كى بودى؟           فرزانه من، جدا ز جان كى بودى؟

طوفان غمت ريشه هستى بركند           يارا، تو بريده از روان كى بودى؟

عيان

فارغ اگر از هر دو جهان گرديدى           از ديده اين و آن، نهان گرديدى

طومار وجود را به هم پيچيدى           يار از پس پرده‏ها عيان گرديدى

جام

عاشق نشدى، اگر كه نامى دارى           ديوانه نه‏اى، اگر پيامى دارى

مستى نچشيده‏اى، اگر هوش توراست            ما را بنواز تا كه جامى دارى

اى عشق

اى ديده، نگر رُخش به هر بام و درى           اى گوش، صداش بشنو از هر گذرى

اى عشق، بياب يار را در همه جا            اى عقل، ببند ديده بى‏خبرى

خبر

اى دوست، به روى دوست بگشاى درى           صاحب نظرا، به مستمندان، نظرى

ما بى‏خبرانيم ز منزلگه عشق           اى با خبر از بى‏خبر آور خبرى

اسير نفس

فاطى، اگر از طارم اعلا گذرى           از خاك گذشته، از ثريا گذرى

هيهات كه تا اسير ديو نفسى           از راه "دنى" سوى "تدلى" گذرى

فرياد رس

در هيچ دلى، نيست به جز تو هوسى           ما را نبود به غير تو دادرسى

كس نيست كه عشق تو ندارد در دل           باشد كه به فرياد دل ما برسى

محفل دوست

در محفل دوست، نيست جز دود و دمى           در حلقه صوفيان، نه "لا"، نه "نعمى"

گر شادى و غم مى‏طلبى، بيرون شو           اينجا نتوان يافت، نه شادى، نه غمى

خار  راه

اين فلسفه را كه علم اعلا خوانى           برتر ز علوم ديگرش مى‏دانى

خارى زره سالك عاشق نگرفت           هر چند به عرش اعظمش بنشانى

خودبين

گر نيست شوى، كوس" انا الحق" نزنى           با دعوى پوچ خود، معلق نزنى

تا خود بينى تو، مشركى بيش نه‏اى           بى‏خود بشوى كه لاف مطلق نزنى

لاف انا الحق

تا منصورى، لاف "انا الحق" بزنى           ناديده جمال دوست، غوغا فكنى

دك كن جبل خودى خود، چون موسى           تا جلوه كند جمال او بى ازلى

لاف عرفان

طوطى صفتى و لاف عرفان بزنى           اى مور، دم از تخت "سليمان" بزنى

"فرهاد" نديده‏اى و "شيرين" گشتى           "ياسر" نشدى و دم ز "سلمان" بزنى

خورشيد

بردار حجاب تا جمالش بينى           تا طلعت ذات بى‏مثالش بينى

خفّاش! ز جلد خويشتن بيرون آى           تا جلوه خورشيد جلالش بينى

فارغ

فرّخ روزى كه فارغ از خويش شوى           از هر دو جهان گذشته، درويش شوى

طغيان كنى و خرمن هستى سوزى           "يا حق" گويان، رسته ز هر كيش شوى

بردار حجاب!

تا كوس "انا الحق" بزنى، خودخواهى           در سر هويتش تو ناآگاهى

بردار حجاب خويشتن از سر راه           با بودن آن، هنوز اندر راهى

پناه

فريادرس ناله درويش تويى           آرامى بخش اين دل ريش تويى

طوفان فزاينده مرا غرق نمود           يادآور راه كشتى خويش، تويى

 







Skip Navigation Links
زندگینامهزندگینامهExpand زندگینامه
کتابشناسیکتابشناسی
مقالاتمقالات
آثار امام خمینیآثار امام خمینیExpand آثار امام خمینی
اشعار اماماشعار امامExpand اشعار امام
مستنداتمستنداتExpand مستندات
اشعار درباره اماماشعار درباره امامExpand اشعار درباره امام
خاطراتخاطراتExpand خاطرات
بیاناتبیاناتExpand بیانات
امام از نگاه جهانامام از نگاه جهانExpand امام از نگاه جهان
آثار درباره امام آثار درباره امام Expand آثار درباره امام

 

 

سایر پایگاه ها